2007/Apr/09

หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ได้ข่าวว่าควรจะรีบมาต่อแฟร์รี่ แต่ก็ได้ข่าวว่ายังไม่ได้แต่งเพิ่ม เนื่องจากไม่มีอารมณ์แต่ง เราแต่งค้างอยู่ที่คู่ที่มีคนอยากอ่านมากที่สุด แต่ว่าเราแต่งต่อไม่ออกอ่ะ เพราะฉะนั้นเราก็เลยตัดสินใจพักโครงการนั้นไว้ก่อนแล้วก็มาแต่งฟิคอีกเรื่องแก้ขัด555+ เป็นฟิคเพื่อพีจังในวันเกิด เนื้อหาจะเกี่ยวกับอะไรต้องติดตาม...เป็นเรื่องที่เราภูมิใจนำเสนอมาก แต่มันไม่ค่อยยาวเท่าไหร่ พอดีๆ เป็นเรื่องเกี่ยวกับความคิดที่แสนน่ารัก??ของพีจัง ทุกคนคิดกันยังไงก็คอมเมนท์ทิ้งเอาไว้แล้วกัน

อ้า...เดี๋ยว ลืมเรื่องสำคัญไปซะได้ แฮบปี้เบริธเดย์ยามะพีด้วยนะค่ะ ปีนี้22แล้วก็ขอให้มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง ประสบความสำเร็จในชีวิตนะค่ะ

อ่านกันสนุกๆนะค่ะ

title :: kawaii or kakkoi

author :: miharu
charactor :: tomo & toma

tackey & tsubasa

category :: happy birthday yamashita tomohisa

กำลังจะออกไปแล้ว รอแปีบนึงนะ ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งกล่าวกับโทรศัพท์ก่อนจะตัดสายทิ้ง ร่างสมส่วนหมุนตัวหน้ากระจกเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของร่างกาย ก่อนจะยิ้มอย่างพึงใจ

...ดีจังเลยน๊า...

เสื้อกล้ามสีขาวที่ผ่าอกเล็กน้อยเกี่ยวด้วยแว่นกันแดดอันโตเผยให้เห็นแผ่นอกแข็งแรงดูสมชาย แขนสีน้ำผึ้งคล้ำขึ้นด้วยแดดเล็กน้อยแต่ดุเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่สนใจนักเนื่องจากมันเข้ากับกล้ามเนื้อที่เพิ่มขึ้นได้เป็นอย่างดี ผมสีน้ำตาลทองทรงที่ทุกคนคุ้นตาเป็นอย่างดีเพราะมันคือทรงที่เจ้าตัวเคยตัดเมื่อตอนยังเป็นเด็กน่าตาน่ารักหุ่นอ้อนแอ้น แต่มาตอนนี้ถ้าเกิดว่าใครเดินมาบอกว่า เค้าทำผมทรงนี้แล้วดูน่ารักหละก็..จะยอมเอาหัวโหม่งพื้นให้ดุเป็นขวัญตาเลยทีเดียว

หลังจากที่แน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ชายหนุ่มก็คว้าหมวกแก๊บปีกกว้างคู่ใจกับกุญแจรถก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปที่รถยนต์ส่วนตัว ระหว่างทางก็เหลือบมองโปสเตอร์เพลงที่มีการติดโปรโมทเอาไว้ประปราย ยิ่งเห็นโปสเตอร์ที่ติดอยู่คู่กันชายหนุ่มก็ยิ้มกว้างมากขึ้นไปอีก ความสำเร็จของการพัฒนาการทางร่างกายที่เปลี่ยนไปของหัวหน้าวงนิวส์เห็นได้ชัดมากเมื่อเทียบกับช่วงที่เดบิวใหม่ๆ ข้างๆไม่ใกล้ไม่ไกลมีโปสเตอร์ที่ติดเพื่อโปรโมทละครเวทีทำเงินชื่อดังของญี่ปุ่น ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งพลางรีบเดินไปบริเวณลานจอดรถเมื่อนึกได้ว่าตัวเองมีนัด

ปิ๊บๆๆๆๆ

เสียงเตือนว่ามีแมทเสจเข้าดังขึ้นมาจากโทรศัพท์เครื่องเล็กที่ถูกทิ้งเอาไว้บริเวณข้างที่นั่งคนขับ เจ้าตัวคว้ามาเปิดดุพลางยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นข้อความ

Happy birthday นะพี

อายุ22แล้ว

มีความสุขมากๆหละ

ps.นายตัดผมแล้วดุดีมากๆเลยหละ

คาเมะ

ความมั่นใจที่มีเพิ่มขึ้นมากพอสมควรเมื่อได้เห็นข้อความที่เพื่อนส่งมาในวันเกิด คิดไม่ผิดจริงที่ตั้งใจฟิตหุ่น คำว่า น่ารัก จะได้ไม่เป็นคำที่คู่กับ ยามะพีอีกต่อไป

หลายคนอาจจะแปลกใจในความคิดแปลกๆของชายหนุ่ม ส่วนสาเหตุของเรื่องหนะเหรอ..ย้อนไปเมื่อปีสองปีก่อน ขณะที่เจ้าตัวกำลังเดินออกจากบริษัทเพื่อกลับบ้าน

...เหตุการณ์ที่หนึ่ง...

นี่ น่ารักเหมือนพี่พีเลยอ่ะ

จริงด้วยๆๆ ตุ๊กตาขนาดเล็กกำลังดีน่ารักอยู่ในมือของเด็กจูเนียร์ที่นั่งพักก่อนจะซ้อมเต้นต่อ โทโมฮิสะหันไปมองด้วยความประหลาดใจก่อนจะหันไปส่องกระจกมองหน้าตัวเอง

...เหตุการณ์ที่สอง...

นี่เธอว่าชั้นอ้วนขึ้นมั๊ยเนี่ย

ก็นิดหน่อย แต่ถ้ามากกว่านี้ก็ไม่ไหวแล้วนะ เธอจะอ้วนกว่ายามะพีแล้วรุ้รึเปล่า หลังจากออกมาจากตึก เสียงคุยกันของหญิงสาวน่าตาน่ารักในชุดนักเรียนก็ดังขึ้น หัวข้อการสนทนาก็เหมือนเด็กสาวทั่วไป ไม่น่าสนใจซักเท่าไหร่ และชายหนุ่มคงไม่หันไปมองถ้าไม่ได้ยินชื่อของตัวเองหลุดออกจากปากเจ้าหล่อน ดวงตากลมโตมองผ่านสองสาวพลางวิเคราะห์เล็กๆน้อยๆ ทั้งสองคนไม่ได้อ้วนอย่างที่บอกซักนิด หนำซ้ำยังตัวเล็กน่ารัก ไม่เห็นมีไอ้ส่วนที่เรียกว่า ไขมัน โผล่มาตรงไหน

จากตรงนี้ ยามะพีหันไปมองเงาตัวเองที่เห็นได้ลางๆจากประตุตึกที่เพิ่งเดินออกมา นี่เค้าตัวเล็กกว่าเด็กผู้หญิงสองคนนั้นอีกเรอะ!!

...เหตุการณ์ที่สาม...

นายว่าตัวนี้สวยมั๊ย กิจกรรมอีกหนึ่งอย่างชอบทำกับจินก็คือการซื้อเสื้อผ้า อาจเป็นเพราะว่าตัวเค้าเองกับจินมีรสนิยมที่คล้ายกัน ชายหนุ่มรับเสื้อโค้ทสีเข้มมาดูพลางพลิกเสื้อตัวที่ว่าไปมา

สวยดีนะเนี่ย มือเรียวสีน้ำผึ้งจับเอาเสื้อตัวที่ว่ามาทาบกับลำตัว ก่อนจะลองหันซ้ายขวาดูกับกระจก...พอดีเลยแฮะ

แต่ว่านะ มันเล็กไปอ่ะ จินว่าพลางหยิบเอาเสื้ออีกตัวที่ไซส์ใหญ่กว่ามาลองเทียบดู

ต้องตัวนี้สิ เจ้าตัวว่าหลังจากที่ยืนดูหน้ากระจกข้างๆยามะพี ตากลมโตจ้องมองดูอีกฝ่าย จริงอย่างที่จินว่า ถ้าเทียบแล้ว เสื้อตัวที่เค้าถืออยู่มันก็ดูจะเล็กเกินไปสำหรับจินจริงๆ ทั้งๆที่ส่วนสูงของเค้าสองคนก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก แต่จินเองดูสมส่วนกว่าเค้าเยอะ

พีชั้นไปแล้วนะ คาเมะมารอแล้ว

อือ ฝากหวัดดีคาเมะด้วย หลังจากจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย จินก็ขอตัวกลับก่อน ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งมองตามชายหนุ่มผิวขาวสองคนที่เดินข้างกันออกจากร้านไป คนนึงตัวสูงและดูมีกล้ามเนื้อมากกว่า ในขณะที่อีกคนดูตัวเล็กๆน่ารัก ยามะพียิ้มนิดๆ จู่ๆภาพของตัวเองที่เดินกับโทมะก็แทรกเข้ามา ถ้าเทียบกับคู่ของจินกับคาเมะแล้วหละก็..ไม่ไหวแฮะ ไม่เหมาะกันเลยซักนิด จะว่าโทมะตัวใหญ่ก็ไม่ใช่ เพราะว่า คนรักของยามะพีตัวออกจะค่อนไปทางเพรียวด้วยซ้ำไป ถึงไม่อยากจะยอมรับเท่าไหร่ แต่ว่า...นี่เค้าตัวเล็กเกินไปจริงๆเรอะ!!!

...เหตุการณ์ที่สี่...

รอนานรึเปล่าพี?? โทมะถามขึ้นเมื่อมาถึงร้านอาหารและเห็นว่าอีกฝ่ายนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ไม่หรอก.. แต่ว่าเสื้อตัวนี้มัน?? เจ้าตัวถามโทมะเมื่อเห็นเสื้อของอีกฝ่ายชัดๆ

ก็เสื้อพีไง พอดีเมื่อเช้านี้ผมรีบเลยลืมหยิบเสื้อมาเปลี่ยน พอดีเห็นเสื้อพีที่ทิ้งเอาไว้ในรถก็เลยเอามาใส่หนะ..พอดีเลยนะเนี่ย โทมะก้มลงไปมองเสื้อพลางตอบ ริมฝีปากอิ่มส่งยิ้มมาให้อย่างน่ารักก่อนจะนั่งลงตรงข้ามยามะพี..แต่ว่า

พอดีเลย!

พอดีเลย!!

พอดีเลย!!!

คำพูดโทมะดังก้องอยู่ในหัวของยามะพีซ้ำไปมา ชายหนุ่มเริ่มคิดหนัก แปลว่าเค้ากับยามะพีตัวเท่ากันเลยเรอะ!!..ไม่มีความแมนเอาซะเลย หลังจากที่คิดได้ โต๊ะอาหารในวันนั้นก็เต็มไปด้วยอาหารที่มากมายผิดปกติจนโทมะสงสัย

พีหิวเหรอ?

นิดหน่อยหนะ

หว่า...กินเยอะๆอย่างนี้ถ้าพีอ้วนแล้วก็ไม่น่ารักสิ ยามะพีแทบสำลักข้าวจากประโยคเด็ดของโทมะ

โทมะชอบให้ผมตัวเล็กๆน่ารักเหรอ

ตัวเล็กๆก็...น่ารักดี ตัวใหญ่กว่านี้หน่อยก็ดี....เท่ห์ดี พีจะเป็นไงผมก็ชอบหมดแหละ แค่เป็นพีก็พอ คนตัวเล็กตอบพลางยิ้มให้ก่อนจะก้มลงไปกินข้าวต่อ

น่ารัก!!

เท่ห์!!

คิดว่าผมเหมาะกับคำไหนมากกว่ากัน??

แน่นอนหละว่าคำตอบของพวกคุณคงจะเป็นคำว่าน่ารัก แต่ว่าเดี๋ยวคอยดูก็แล้วกัน

ฮัลโหล เฮียเหรอครับ หลังจากที่กลับถึงบ้านอาบน้ำเรียบร้อย ยามะพีก็มานั่งคิดถึงเรื่องการฟิตหุ่นทันที คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจโทรไปขอคำปรึกษาจากรุ่นพี่ที่สนิทและที่สำคัญ...หุ่นดี!!

-มีอะไรเหรอพี โทรมาซะดึกเชียว-

คือว่า...... ชายนหุ่มตัวขาวแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินปัญหาของรุ่นน้อง

..

.

ใครโทรมาเหรอทักกี้ ซึบาสะถามอีกฝ่ายหลังจกที่ทักกี้วางโทรศัพท์ลง

พีโทรมาหนะ เห็นบอกว่าอยากจะฟิตหุ่น ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่อย่างนี้ก็น่ารักดีอยู่แล้วนี่หน่า คนตัวขาวตอบพลางคิด

ก็คงอยากดูเท่ห์ๆบ้างมั๊ง...ชั้นเองก็จะไปฟิตหุ่นบ้างดีมั๊ยน๊า