2007/Mar/26

มาแล้วค่ะสำหรับฟิคในวันเกิดของเฮีย เรื่องนี้เราแต่งอิงนิสัยจริงนะเนี่ย ถ้าใครไปงานมีทเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาแล้วจะรู้ว่าแน่ชัดเลยว่าเนี่ยนิสัยไอคาตะคุงหละ

ตอนนี้เราว่ามันยาวมากเลยนะ ยาวจริงๆ เขียนไปเขียนมาแล้วเพลิน คนที่รอแฟร์รี่ก็รอไปอีกหน่อยนะค่ะ ตอนหน้าแฟร์รี่คู่เฮียกับไอคาตะคุงเยอะแน่นอนค่ะ...รับรอง(จะเชื่อได้เรอะ!!) ส่วนเรื่องนี้เราเองก็จะพยายามให้มันจบให้ได้ภายในสองตอน ถ้าไม่ได้จริงๆก็จะพยายามให้จบให้ได้ภายในสาม ยังไงก็เหอะ วันเกิดเฮียหนะจบแน่ๆ เรื่องนี้มีคู่จินเมะด้วย ความจริงเราชอบคู่นี้มากเลยนะ เมื่อก่อนนี้อ่ะ แต่พอจินไม่อยู่แล้วเราเองก็แต่งไม่ค่อยออกเท่าไหร่

อ่านกันสนุกๆนะค่ะ

title :: like to love you more

author :: miharu
charactor :: tackey & tsubasa

jin & kazuya

category :: happy birthday takizawa hideaki

ทาคิซาว่า ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน หลังสัญญาณเสียงโทรศัพท์สั้นๆไม่กี่ครั้ง เสียงจากปลายสายที่ดังโหวกเหวกน่าดูก็ทะลุผ่านเครื่องสื่อสารขนาดเล็กเข้าสู่โสตประสาท

-อยู่ห้องซ้อมที่บริษัท วันนี้ต้องมาช่วยดูเด็กๆหนะ- เสียงคนพูดตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร่าเริง ถ้าได้ยินไม่ผิด ซึบาสะรู้สึกแว่วเสียงยามะพีรุ่นน้องคนสนิทดังผ่านเข้ามาในสายด้วย คุยกันอยู่สักพักร่างบางก็ต้องขอวางก่อนเพราะสู้เสียงโหวกเหวกโวยวายไม่ไหว ริมฝีปากอิ่มยิ้มนิดๆเมื่อได้ยินน้ำเสียงสดใสของคนรักเวลาที่ได้ทำกิจกรรมที่ชอบ ถ้าเดาไม่ผิดพอดาราดังเจ้าของหัวใจสาวๆในประเทศหลายคนกลับมาถึงบ้านเมื่อไหร่คงจะมีเรื่องมาเล่าให้ฟังเยอะแยะมากเลยทีเดียว ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วห้องเพื่อหากิจกรรมทำฆ่าเวลาก่อนที่จะถึงเวลานัดกับทักกี้ มือเรียวยาวคว้ารีโมทที่กองอยู่ตรงโต๊ะหน้าทีวีขึ้นมาเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆก่อนจะหยุดอยู่ที่รายการโทรทัศน์ที่มีพิธีกรน่าตาคุ้นตา

โคยาม่า เคอิจิโร่ กับ นากามารุ ยูอิจิ

รอบๆด้านพิธีกรหนุ่มที่กำลังทำหน้าที่เป็นเอนเตอร์เทนเนอร์ เด็กผู้ชายตัวเล็กๆหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มที่ดึงดูดสาวเล็กสาวใหญ่มานักต่อนักกำลังแข่งกันยืนตาแป่วยิ้มเล็กยิ้มน้อยจัดรายการอย่างมีความสุข ทำให้อดคิดถึงคนตัวขาวที่ชอบเล่นกับรุ่นน้องเอาเสียไม่ได้ จะว่าไปเพราะเรื่องรุ่นน้องนี่แหละที่ทำให้ผมเคยฉุนขาดอยู่ครั้งนึง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังรักเค้าอยู่ ก็เค้าบอกผมเองนี่หน่าว่า ถึงเค้าจะรักรุ่นน้องแค่ไหน แต่เค้าก็ยังรักผมมากกว่า

I like to love you more

***************

โคคิ แกว่ารึเปล่าว่าวันนี้ไปจินมันดูจะมีความสุขผิดปกติแฮะ ยูอิจิพี่ชายของทุกคนในวงหันไปพุดกับคนที่ยืนพิงประตูห้องซ้อมอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นเพื่อนในวงเดินฮัมเพลงมาอย่างอารมณ์ดีเกินปกติ ริมฝีปากสีแดงยิ้มแย้มมากจนเกินปกติเผื่อแผ่มาให้เค้าทั้งสองคนเล่นเอาเสียวสันหลังวาบวาบ ตามหลังมาด้วยผู้ชายตัวขาวอีกคนที่ตัวเล็กกว่า พอเจ้าตัวเดินมาเห็นหน้าลอยไปด้วยเครื่องหมายคำถามก็ได้แต่ยิ้มแหย่ๆไปให้

พวกนายไม่รู้หรือไง ว่าวันนี้ทักกี้จะมาอัดรายการโชเนนด้วยหนะ จุนโนะที่เดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดบอกอีกผ่ายพลางชี้ไปที่สคริปการอัดรายการของวันนี้ที่แปะอยู่ทีข้างผนัง ทั้งสองคนหันไปพนักหน้าให้กันเอง เป็นอันว่ารู้กัน

ไอ้ยู ชั้นสังหรณ์ว่าวันนี้จะต้องมีเรื่องแน่ๆเลยหวะ โคคิพูดพลางเหลือบไปมองคนอารมณ์ดีตอนนี้เปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองไปอยู่ในชุดเตรียมพร้อมอัดรายการเรียบร้อย แถมยังนั่งยืดเส้นยืดสายเหมือนคนขยันอย่างผิดวิสัย

นั่นดิ ยูอิจิหันไปพูดอย่างเห็นด้วย

**************

มันไม่ได้ผิดไปจากที่โคคิและยูอิจิคิดเท่าไหร่นัก หลังการอัดรายการที่ดูเหมือนว่าจะผ่านไปได้อย่างเรียบร้อย รุ่นพี่ผมทองที่เป็นที่รักของรุ่นน้องทุกๆคนยืนทำหน้าลำบากอกลำบากใจอยู่หน้าห้องควบคุมการจัดรายการ ยิ่งพอได้คุยกับสต๊าฟในห้องส่ง ออร่าความสว่างไสวที่ดูสดใสอยู่เสมอก็หมุนลงอย่างเห็นได้ชัด

เป็นไรไปเฮียจุนโนะเดินไปถามด้วยความเป็นห่วง

ไม่มีอะไรหรอก พวกนายก็กลับไปพักเถอะ พรุ่งนี้มีงานกันไม่ใช่เหรอ พอพุดเสร็จก็เดินหนีไปเลย จุนโนะหันมาทำหน้างงๆให้กับเพื่อนในวงอีกสามคนที่ยืนรอคำตอบอยู่ ใช่..แค่สามคนเท่านั้น น้องรักของซึบาสะกับคนที่ปลื้มทักกี้นักหนาไม่ได้อยู่ด้วย

แล้วจินกับคาเมะมันไปไหนกันวะ พอหันกลับมาอีกที นักร้องนำของวงก็หายไปไหนก็ไม่รู้ คนอื่นที่ยืนอยู่ก็ส่ายหน้าเหมือนกันหมด...ให้มันได้อย่างนี้สิ

***************

คาเมะคิดว่าจินจะโดนโกรธมั๊ยเนี่ย ไม่น่าไปเล่นแบบนั้นเลย นักร้องนำตัวโตของวงนั่งบนเตียงข้างเต่าน้อยแห่งจอนนี่ห์

ถึงจะสงสารแต่ก็แอบสมน้ำหน้าเฮียนะเนี่ย ว่าแต่เห็นยิ้มซึบาสะตอนนั้นรึเปล่า น่ากลัวเป็นบ้าเลย ถึงจะยังคงสับสนในความรู้สึกของตัวเองอยู่ว่าจะสงสารหรือสมน้ำหน้าดี แต่ว่ามือขาวจัดยังคงนั่งลูบแขนของอีกคนที่ถูกทักกี้ลวนลามระหว่างออกรายการไปเรื่อย ถึงตอนที่เห็นรอยยิ้มของซึบาสะหลังจากอัดรายการเสร็จจะสงสาร แต่พอเห็นสีหน้าลำบากอกลำบากใจของคนรักตอนที่โดนเฮียทำแบบนั้นแล้วก็แอบสมน้ำหน้าแฮะ

ไม่เป็นไรหรอกมั๊งคนที่ถูกลูบแขนอยู่ออกความคิดเห็น ถึงแม้สีหน้าสีตาจะไม่ค่อยเข้ากับคำพูดที่พูดออกไปเท่าไหร่ แต่ถึงยังไงก็ต้องขอปลอบใจตัวเองเอาไว้ก่อนหละ

ว่าแต่ คาเมะโดนเฮียทำอะไรอีกเปล่าเนี่ย คนตัวขาวที่เมื่อครู่นอนอยู่บนตักลุกขึ้นมานั่ง พลางไหวไหล่คนรักเอี้ยวไปมาเพื่อสำรวจร่างกาย

ให้มันน้อยๆหน่อยจิน...เวอร์ไปได้ คนตัวเล็กพูดพลางจับมือจินออกจากตัว

ได้ไงอ่ะ เฮียอ่ะเจ้าเล่ห์จะตาย เผื่อคาเมะจะหลงกลอะไรเฮียเข้า

งั้นจินก็คงไว้ใจไม่ได้พอกันแหละ ก็รู้ทันเฮียนี่หน่า งั้นวันนี้ชั้นกลับบ้านดีกว่า คราวนี้คาเมะลุกหนีเดินไปที่ประตุห้องทันที จินที่นั่งอยู่ก็ได้แต่อึ้ง ยังไม่ทันจะพูดอะไรซักคำคนรักก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

***************

ตื๊ด.....ตื๊ด..... เสียงรอสายโทรสัพท์ดังขึ้นไปจังหวะยังไม่ครบ 3 ครั้งดีก็โดนตัดทิ้ง นิ้วขาวจัดกดโทรศัพท์ซ้ำสองทันทีโดยไม่ต้องคิดให้เปลืองเวลาแต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อพบกลับบริการตอบรับข้อความแบบอัตโนมัติ หน้าหล่อจัดมุ่ยลงหย่างขัดใจพลางนึกถึงร่างผิวสีน้ำผึ้งที่เห็นแว๊บๆตอนจัดรายการเสร็จ แค่รอยยิ้มหวานแบบเย็นๆที่ได้เห็นเพียงนิดเดียวก็มากพอที่ทาคิซาว่า ฮิเดอากิจะเดาสถานการณ์ได้โดยไม่ต้องอาศัยหมอดูที่ไหนทั้งนั้น ยิ่งได้ฟังเรื่องจากสต๊าฟเข้าแล้ว สมองที่อยู่ภายใต้กะโหลกศีรษะก็ทำท่าจะระเบิดเอาง่ายๆเลยทีเดียว

มือขาวจัดละจากโทรศัพท์เครื่องเล็กไปที่พวงมาลัยรถพลางเหยียบคันเร่งออกไปจากสตูดิโอที่เป็นที่ถ่ายทำ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันน้อยๆเนื่องจากสมองภายในกำลังประมวลผลทำงานอย่างหนักว่าในเวลาอย่างนี้ซึบาสะจะไปที่ไหน ดวงตาเรียวมองไปรอบๆว่าจากที่นี่มีที่ไหนที่ซึบาสะชอบไปบ้างก่อนจะไปสะดุดกับถนนที่จะขับออกไปนอกตัวเมือง เจ้าตัวหักพวงมาลัยรถเลี้ยวอย่างรวดเร็ว..ขอให้ใช่ทีเถอะ

***************

-rrrrrrrrrr-

เสียงโทรศัพท์ดังยาวๆอยู่ไม่กี่ครั้งก่อนจะเงียบลง มือผิวน้ำผึ้งกดตัดสายทันทีที่คว้ามือถือได้ แทบไม่ต้องดูด้วยซ้ำว่าใครโทรมานิ้วเรียวยาวก็จัดการกดปิดโทรศัพท์ทิ้งทันทียิ่งคิดถึงหน้าคาเมะที่เห็นผ่านมอนิเตอร์ที่ห้องคุมก็ยิ่งหงุดหงิด.....เล่นอะไรก็ไม่รู้

ซึบาสะเลี้ยงรถทันทีที่สัญญาณไฟเปลี่ยนสี ถนนที่ขับผ่านคุ้นตาเป็นยิ่งนักเหมือนเป็นทางกลับบ้านตัวเองทั้งๆที่ไม่ใช่ ถุกแล้ว...ซึบาสะกำลังขับไปบ้านของทาคิซาว่า ฮิเดอากิ ดาราหนุ่มชื่อดังขวัญใจสาวๆแทนที่จะเป็นที่อื่น เค้าไม่มานั่งคิดหลบหน้าให้เสียเวลาหรอก คนอย่างตานั่นเดี๋ยวก็หาเจออยู่ดี หลบไปก็เสียแรงเปล่า แล้วถึงจะหลบได้อีกไม่กี่วันก็ต้องทำงานด้วยกัน ซึบาสะเห็นว่าการที่จะเสียเวลาหลบหน้าไปมันไม่ได้อะไรซักนิดนอกจากความเหนื่อย

คอยดูนะ ชอบนักใช่มั๊ยที่ได้แกล้งคนอื่น เหอะ!!เดี๋ยวพอตัวเองโดนแกล้งเข้าซะบ้างแล้วจะหัวเราะไม่ออก

ดวงตากลมโตขุ่นมัวด้วยความขัดใจ นอกจากการแก้เผ็ดทาคิซ่าว่าที่เพิ่งคิดได้สดๆร้อนๆแล้ว สมองของซึบาสะกำลังทำงานอย่างหนักในการที่จะแก้เผ็ดจินด้วย ชอบนักใช่มั๊ยที่ได้แกล้งเค้าเนี่ย

เดี๋ยวจะได้รู้ฤทธิ์ซึบาสะก็วันนี้แหละ

ทันทีที่ไขประตูห้องทาคิซาว่าเสร็จ มือเรียวสีน้ำผึ้งก็คว้าเอาโทรศัพท์บ้านขึ้นมากดโทรออกทันที